مبحث تکمیلی سیاه چاه ها
با پیشرفت علم، بشر توانست به کهکشانهای دور دست نگاهی بندازه و عالم ماورا رو ببینه . اولین کهکشانی که نظرشو جلب کرد کهکشان ام87 بود. یک کهکشان فعال که در مرکز آن تجمعی از گازها بود و یک جسم نامرئی.با استفاده از انطباق طیف های اطراف این مرکز، ما می تونیم سرعت چرخش و اندازه ی مرکز را محاسبه کنیم. و چون این دو را داریم ، محاسبه ی وزن هسته کار ساده ایه. با محاسبه ی وزن دانشمندان به یک مشکل برخوردند. با اینکه اون جسم نامرئی بزرگتر از خورشید ما نبود ولی وزنی معادل سه میلیارد برابر خورشید داشت. پس دلیل نامرئی بودن مرکز معلوم شد. جاذبه آنقدر زیاده که حتی نور رو هم جذب می کنه و بدون بازتاب نور ما نمی تونیم سیاه چاله رو ببینیم. برای اینکه بهتر درک کنید که چطور ممکنه نور هم در سیاه چاله گیر کنه یه مثال براتون می زنم. فرض کنید یه توپ تنیس رو به بالا پرت می کنیم. خب هرچه محکمتر پرتاب کنیم، توپ مسافت بیشتری رو بالا می ره و دیرتر برمیگرده تا اینکه اگه با سرعت 7 مایل در ثانیه پرتاب بشه، دیگه هرگز برنمی گرده و می تونه بر جائبه ی زمین غلبه کنه. حالا اگه یه جسم رو کوچک و سنگین کنیم، جاذبش افزایش پیدا می کنه.تا اونجایی که اگر توپ رو با سرعت 187 هزار مایل در ثانیه ( سرعت نور)هم پرتاب کنید نمی تونه خودش رو از چنگ جاذبه بیرون بیاره و فراموش نکنید که یک سیاه چاله حدود 2 برابر خورشیده ولی وزنی چندین میلیارد برابر خورشید داره.برای مثال جسمی به اندازه ی یک قوطی کبریت از سیاه چاله، 10 میلیارد تن وزن دارد. در تصویر زیر مرکز کهکشان ام87 رو می بینید. این عکس با تلسکوپ های رادیویی گرفته شده
ادامه ی اسن مقاله را در سایت رسمی نسل تفکر مشاهده کنید:
http://users.cjb.net/brainrace/blackhole.htm
نظر بدید بابا
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم آذر 1384ساعت 16:43 توسط مابوس
|